Το ραπανάκι από τη Λαμία..

Μασουλούσα αδιάφορη το ραπανάκι μου στο μεσημεριανό φαγητό-κι ενώ έμενα με την απορία σχετικά με τις θρεπτικές ή όχι ιδιότητες του..-ξάφνου σκέφτηκα το εξής:

Πόσο επιλεκτικοί πρέπει να’μαστε στη ζωή μας;Έχοντας ως αρχές ότι: ό,τι φεύγει δεν ξαναγυρνά και πως καμία στιγμή στη ζωή μας δεν πρόκειται να είναι ποτέ ξανά η ίδια, έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα:Τι θέλω τελικά;Επανάληψη στιγμών που απλά θ’αγγίζουν επιφανειακά την ωραιότητα και τη μεγαλοσύνη της 1ης στιγμής ή προφύλαξη της μιας στιγμής για πάντα μέσα μου χωρίς παραιτέρω προσδοκίες..Ως προσωπικότητα επιλέγω το δεύτερο αλλά πάντα βρίσκω ως εμπόδιο το μυαλό σ αυτες μου τις αποφάσεις..Αποτελεί για μένα ακόμα 1 μυστήριο το γεγονός ότι ενώ πάντα προσπαθούμε να ακολουθούμε και να ζούμε σύμφωνα με τις αρχές και τα πιστεύω μας..η «ανθρώπινη»   φύση μας υπερνικά και μας κάνει»διεκδικητικά» έρμαια της .

Σε μιά πρόσφατη συζήτηση περί ευτυχίας και ύστερα από κοινή αποδοχή-διατύπωση αυτής ως ένα σύνολο αυθυπόστατων στιγμών καταλήγω στο εξής συμπέρασμα-συμβούλη προς τον εαυτό μου, αλλά και σε άλλους ναυτιλωμένους:

κλείσε τα μάτια αλλά βλέπε

ζήσε τη ζωή αλλά μην επεμβαίνεις στις τροπές της

αυτή διαλέγει τη διαδρομή ..εσύ απλά προσδέσου

και το βασικότερο..

μην ξαναφας μεσημεριάτικα ραπανακι!!!

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: