διαδρομή #25432

Όταν νομίζεις ότι το κεφάλι σου πάει να  σπάσει, ένα πρέπει να κάνεις για να λύσεις το πρόβλημα σου..Πάρε ένα λεωφορείο που να κινείται κατά προτίμηση σε λεωφορειογραμμή ώστε να χεις όσο το δυνατόν εξασφαλισμένη τη συνεχή πορεία..Επέλεξε να σταθείς στη μεσαία πόρτα όπου έχει άδειο χώρο και συνήθως το παράθυρο είναι ανοιχτό..προσανατολίσε το σώμα σου προς τα έξω..κι αφέσου στα χτυπήματα του αέρα στο πρόσωπο σου..Τι καλύτερο αν μπορέσεις να συνδυάσεις και λίγη μουσική ταυτόχρονα..

Έτσι συνέβη και σε μένα σήμερα το απόγευμα..κι εκεί που κοιτούσα χαμένη στις σκέψεις μου..το λεωφορείο σταμάτησε..κι είδα απέναντι ακριβώς μου έναν παππού..το βαθύ του βλέμμα κι ίσως η αντηλιά απέτρεψαν το δικό μου βλέμμα αρχικά..όμως ένιωσα σαν να με κοιτά το πρόσωπο του μέλλοντος και τότε οι ματιές μας ενώθηκαν..και ήταν ματιές προκλητικά κατευθυνόμενες η μία στην άλλη..Προκλητικά με την έννοια ότι δε θα φοβηθώ και θα σε κοιτάξω..θα ακολουθήσω αυτό το μακρύ και συνάμα στιγμιαίο ταξίδι που θα μου αποφέρει αμέτρητες σκέψεις μετά..Σε λίγο το λεωφορείο επιτέλους ξεκίνησε..και ο παππούς με αποχαιρέτησε με το δικό του τρόπο..γύρισε το κεφάλι του προς τη φορά μου καθώς το λεωφορείο έφευγε..κι ήταν σαν να μου έλεγε..»Μη φοβάσαι».

3 Σχόλια to “διαδρομή #25432”

  1. Εγώ είχα ζήσει κάτι παρόμοιο 3 χρόνια πριν με ένα μικρό κοριτσάκι. Η διαδρομή με το λεωφορείο μετά το σχολείο ήταν η πιο βαρετή και πιο κουραστική απ όλες τις βαρετές και κουραστικές διαδρομές με το τιμημένο 26. Κλασική μουρτζούφλω εγώ στεκόμουνα κοντά σε ένα παράθυρο. Έξω ο καιρός χάλι μαύρο. Αυτή η υγρασία και η μαυρίλα πριν την βροχή. Και σταματάει λοιπόν το λεωφορείο σε ένα φανάρι και από έξω περνούσε μία μαμά με την μικρούλα κόρη της. Η μικρή φορούσε ένα ροζ μπουφάν… Ακόμα το θυμάμαι. Με κοιτούσε, και την κοιτούσα και εγώ. Και ενώ είχα ένα τόσο κακιασμένο ύφος εκείνη την στιγμή σηκώνει το χέρι της και με χαιρετάει. Περιττό να σου πω ότι γύρισα σπίτι με το πιο ηλίθιο χαμόγελο του κόσμου!

  2. Το καλό με τα blogs είναι ότι μπαίνεις και διαβάζεις κείμενα διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν κι άλλες ψυχές εκεί έξω που σκέφτονται όπως εσύ.

    Είναι απίστευτο. Απλά σου στερεί το αίσθημα της μοναδικότητας (μουάχαχα). Μοιάζουμε.

  3. lina lina..26άρι και «πιο ηλίθιο χαμόγελο του κόσμου;» και ναι γίνονται και απίθανα πράγματα σ αυτό τον κόσμο..

    argrenia χαχα..σορυ που εξωτερικεύω κοινές σκέψεις πιο μπροστά από σένα..:) αν και νομίζω ότι μπορεί να φαίνονται ίδιες οι σκέψεις αλλά για τον καθένα λειτουργούν μοναδικά..
    ει και keep writing!🙂

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: